Skip to content

Gigantyzm i akromegalia z powodu mikrorozkazów Xq26 i mutacji GPR101 AD 4

1 miesiąc ago

147 words

Te wyniki, które uzyskano dla ilościowego testu odwrotnej transkryptazy-reakcji łańcuchowej polimerazy (qRT-PCR) i znormalizowanego przez gen porządkowania, kontrastują z tymi dla dwóch innych genów, ARHGEF6 (Panel B) i RBMX (Panel C), w zduplikowanym odcinku DNA; żaden z tych dwóch genów nie wykazywał ekspresji regulowanej w górę. Pokazano również proliferację komórek (panel D), wydzielanie hormonu wzrostu (panel E) i aktywację sekwencji DNA nazywanych cyklicznymi elementami odpowiedzi AMP (CRE) (panel F) w szczurzych komórkach GH3 transfekowanych mutantem (p.E308D i p.A397K). ) i nieumyślne konstrukty GPR101. Wartości dla komórek transfekowanych pustym (kontrolnym) wektorem zostały ustawione na 1. Pokazano również wartości dla nietraktowanych komórek (nośnik) i forskoliny (co zwiększa aktywację CRE). Dane wyrażono jako średnie wyniki z trzech do pięciu niezależnych doświadczeń, z których każdy przeprowadzono trzykrotnie. Paski T wskazują odchylenia standardowe. Jedna gwiazdka oznacza P <0,05, dwie gwiazdki P <0,01 i trzy gwiazdki P <0,001. Sekwencjonowanie każdego z czterech genów u 43 pacjentów z gigantyzmem nie ujawniło żadnych wariantów nukleotydów o prawdopodobnie patogeniczności. Ilościowe oznaczenie RT-PCR w teście nowotworu przysadki od 2 pacjentów z mikrorozkładaniami Xq26,3 sugerowało, że CD40LG nie ulegał ekspresji w guzach przysadki. Ani ARHGEF6, ani RBMX nie wykazywały ekspresji regulowanej w guzach przysadki u 2 pacjentów z powieleniem (Ryc. 4). Przeciwnie, ekspresja GPR101 w przysadkach dzieci niosących duplikację Xq26,3 została zwiększona o czynnik tak wysoki jak 1000, w porównaniu z nietkniętymi guzami przysadki i guzami przysadki od osób, które testowały negatywne wyniki dla mikropłytek (Figura 4A). Wynik ten został potwierdzony na poziomie białka poprzez zwiększone barwienie immunologiczne dla GPR101 w guzach przysadki od pacjentów z duplikacjami Xq26.3 (Figura 3G i Fig. Eksperymentalna nadekspresja samego ARHGEF6, RBMX i GPR101 w linii komórek szczurzych GH3 nie zwiększyła znacząco ani proliferacji komórek, ani wydzielania hormonu wzrostu (Figura 4D i 4E, i Fig. S8 w Dodatku Uzupełniającym). Nieumutowane GPR101 w połączeniu z ARHGEF6, RBMX lub obydwiema skromnie zwiększoną proliferacją komórek, ale nie wydzielaniem hormonu wzrostu (ryc. S8 w dodatku uzupełniającym).
Wzorzec inaktywacji chromosomu X był losowy u pacjentek ze sporadyczną chorobą i zmieniony w Pacjenta F1A, który cierpiał na chorobę rodzinną; Wyspy CpG zidentyfikowano in silico tylko w RBMX i GPR101 (ryc. S9 i S10 w dodatkowym dodatku).
Identyfikacja mutacji p.E308D w GPR101
Ryc. 5. Ryc. 5. Wpływ mutacji p.E308D w GPR101 u 11 pacjentów z akromegalią sporadyczną. Panel A pokazuje sekwencję dla GPR101 w guzach przysadki produkujących hormon wzrostu, uzyskanych od pacjentów z sporadyczną akromegalią, w porównaniu z prawidłową tkanką. Panel B pokazuje wyniki dla pacjenta z mutacją somatyczną, który został określony przez obecność mutacji w sekwencji DNA GPR101 w próbce nowotworu, ale nie w sekwencji w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. Żadna z 13 rodzin z rodzinnie izolowanymi gruczolakami przysadki nie posiadała mutacji p.E308D w GPR101. Panel C pokazuje model strukturalny GPR101 z mutacją p.E308D. Reszta A397 znajduje się na cytosolowym końcu transbłonowego (TM) 6 GPR101. Zmutowaną resztę D308 i niezmutowaną resztę A397 pokazano w reprezentacji wypełniającej przestrzeń i zabarwiono zgodnie z pierwiastkami, z atomami węgla na szaro, atomami tlenu na czerwono i atomami azotu na niebiesko. Szkielet receptora i heterotrimer białka G przedstawiono schematycznie jako wstęgę, przy czym receptor pokazano w spektrum kolorów, które są w zakresie od czerwonego na N-końcu do fioletowego na końcu C; podjednostki ., . i . białka G są odpowiednio w kolorze szarym, niebieskim i różowym. Cytosolowe końce TM5 i TM6 i wewnątrzkomórkowej pętli (IL) 3, które je łączy, są oznaczone znacznikami. Niebieskie strzałki pokazują kierunki domen .-kartki podjednostki . białka G.
W serii 248 pacjentów z sporadyczną akromegalią, żadna nie nosiła mikrodukcji w Xq26,3. Jednak u 11 pacjentów stwierdzono substytucję C244G . C (p.E308D) w GPR101, której nie wykryto w 7600 próbach kontrolnych uzyskanych z publicznych baz danych (tabele S1 i S2 w dodatkowym dodatku). Spośród 11 nosicieli mutacji 3 wykazywało konstytutywną mutację, którą wykryto w DNA z jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC). Wykryliśmy mutację w DNA guza u pozostałych 8 pacjentów (ryc. 5A)
[hasła pokrewne: niacynamid, łokieć golfisty, RTG panoramiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: łokieć golfisty niacynamid RTG panoramiczne